Rabb’im, seni yakın kıldı kendine,

Cehennemi, haram kıldı ceddine,

Ve Seni taşıyan, ana rahmine,

Hakk’ın sevgilisi, Yâ Resûlallah.

Misk-i Amber, o mübarek tendedir,

Bunca beşer, senin himâyendedir,

Cennetlerin anahtarı sendedir,

Bir zerre kibrin yok, Yâ Resûlallah.

Cehennem sönerdi, Hakk’tan dilesen,

Denizler kururdu, ‘kurusun’ desen,

Dağlar diz çökerdi, eğer istesen,

Bir zerre kibrin yok, Yâ Resûlallah.

Allah Sana, yüce sıfatlar kattı,

Sana mahşer sancağını uzattı,

Senin için, âlemleri yarattı,

Bir zerre kibrin yok, Yâ Resûlallah.

Kadir gecesinin, nûrlu kandili,

Allah Kelâmı’nın, beşerî dili,

Vuslatını, bayram eden sevgili,

Kâlp gözü merceği, Yâ Resûlallah.

Rütbelerin en sonu, en yücesi,

Semâlar fethettin, Mir’âç gecesi,

Selâm durdu, nebîlerin nicesi,

Gönüller kubbesi, Yâ Resulallah.

Sen olmasan, tenler, canı neylerdi,

İnsan, dünya denen, hanı neylerdi,

Melekler, durmadan, mâtem eylerdi,

Hidâyet güneşi, Yâ Resûlallah.

Sensiz boş kalırdı, bütün gönüller,

Güzel kokuları, neylerdi güller,

Meşketmezdi, sabahları bülbüller,

Âşıklar mâbedi, Yâ Resûlallah.

Canlı, cansız, her varlığa ulaşan,

Her bedende, damar damar dolaşan,

İçtikçe susatan, doyumsuzlaşan,

Saadet pınarı, Yâ Resûlallah.

Ondört asır evvel, yine böyle bir geceydi,
           Kumdan, ayın ondördü bir Öksüz çıkıverdi!
           Lâkin, o ne hüsrândı ki: Hissetmedi gözler;
           Kaç bin senedir, halbuki bekleşmedelerdi!
           Nerden görecekler? Göremezlerdi tabiî
           Bir kerre, zuhûr ettiği çöl, en sapa yerdi.
           Bir kerre de, mâmûre-i dünyâ, o zamanlar.,
           Buhranlar içindeydi, bugünden de beterdi.
           Sırtlanları geçmişti beşer yırtıcılıkta;
           Dişsiz mi bir insan, onu kardeşleri yerdi!
           Fevzâ bütün âfâkına sarmıştı zemînin.
           Salgındı, bugün Şark'ı yıkan, tefrika derdi.
           Derken büyümüş, kırkına gelmişti ki Öksüz,
           Başlarda gezen kanlı ayaklar suya erdi!
           Bir nefhada insanlığı kurtardı O Mâsum,
           Bir hamlede kayserleri, kisrâları serdi!
           Aczin ki, ezilmekti bütün hakkı, dirildi;
          Zulmün ki, zevâl aklına gelmezdi, geberdi!
          Âlemlere rahmetti, evet, şer–i mübîni,
          Şehbâlini, adl isteyenin yurduna gerdi.
          Dünya neye sâhipse, O'nun vergisidir hep;
          Medyûn O'na cem'iyyeti, medyûn O'na ferdi.
          Medyûndur O mâsûm'a bütün bir beşeriyyet...
         Yârab, bizi mahşerde bu ikrâr ile haşret.

                                                  Mehmed Âkif ERSOY

Mescitte çocuk ağlamaları duyuldu

Namazdaydınız Efendim

Huzurdaydınız

Miraçtan getirdiğiniz

Hediyeyi dağıtıyordunuz ruhlara

Kısa kestiniz sonsuz huzuru

Hemen selam verdiniz

Annesini bekleyen çocukların hatırını

Secdenin önüne koydunuz

Hâlinizle sıkı sıkı tembihlediniz

İçimizde çöreklenen taassupları,

Şekilcilikleri elinizin tersiyle ittiniz

Hayata rağmen değildi din

Hayat içindi

Hayata gülümsediniz

Önce bebekleri sevindirdiniz

Dediniz ki:

“onların ağlamalarının

beni üzdüğünü bilmiyor musunuz?”

oysa biz,oysa biz..

unuttuk

vaktimiz olmadı incelikleri fark etmeye

telaşlıydık

küçümsedik küçük sevinçleri uyandırmayı

umursamadık

ellerini havada bıraktık çocuk yanımızın

ve yanımızdaki çocukların

şaşırdık

senin yaşayarak anlattıklarını hiçe saydık da

törelerimizde çocuk sevmeyi ayıp saydık

aldandık

içimizde taşıp duran sevgiyi,

kalbimizi sarıp sarmayan muhabbeti

hazlara ve hızlara hapsettik.

Kendimize zulmettik

Hata ettik

Pişmanız Ey Resûl..

Sana yeniden biat ediyoruz

Ellerimiz Hudeybiye’dekilerin ellerinin üstüne koyuyoruz

Özür diliyoruz..

***

SENin önce çocukları sevdiğini,

önce minik kalpleri  sevindirdiğini anlayamadık..

Oysa,SENin hatırına,küçük kızların masum gülüşleri,

kuyuların karanlığına düşmekten kurtuldu..

Oysa,SENin sözlerine tutunarak fark ettik

anne-baba olmanın güzelliğini..

SENin bakışından ışıltılar emdik çocuklarımızın geleceğine..

SENin sözlerinden teselliler sunduk,

şaşkın genç kızların ve delikanlıların kalplerine..

SENin kucağından sükûnetler bulduk çocuk cenazelerine..

SENin kalbinden umutlar koyduk,

öksüz ve yetimlerin yaşlı gözlerine..

Elinden koklatır mısın çocuk yüzlü

baharlarımızın menekşelerini.?

Senai Demirci-Selam Sana Ey Nebi

Artarak gönlümün aydınlığı her saniyede Bir mehâbetli sabah oldu Süleymâniye'de Kendi gök kubbemiz altında bu bayram saati, Dokuz asrında bütün halkı, bütün memleketi Yer yer aksettiriyor mavileşen manzaradan, Kalkıyor tozlu zaman perdesi her an aradan. Gecenin bitmeye yüz tuttuğu andan beridir, Duyulan gökte kanat, yerde ayak sesleridir. Bir geliş var!.. Ne mübârek, ne garîb âlem bu!.. Hava boydan boya binlerce hayâletle dolu... Her ufuktan bu geliş eski seferlerdendir; O seferlerle açılmış nice yerlerdendir. Bu sükûnette karıştıkça karanlıkla ışık Yürüyor, durmadan, insan ve hayâlet karışık; Kimi gökten, kimi yerden üşüşüp her kapıya, Giriyor, birbiri ardınca, ilâhî yapıya. Tanrının mâbedi her bir tarafından doluyor, Bu saatlerde Süleymâniye târih oluyor. * Ordu-milletlerin en çok döğüşen, en sarpı Adamış sevdiği Allah'ına bir böyle yapı. En güzel mâbedi olsun diye en son dînin Budur öz şekli hayâl ettiği mîmârînin. Görebilsin diye sonsuzluğu her yerden iyi, Seçmiş İstanbul'un ufkunda bu kudsî tepeyi; Taşımış harcını gâzîleri, serdârıyle, Taşı yenmiş nice bin işçisi, mîmâriyle. Hür ve engin vatanın hem gece, hem gündüzüne, Uhrevî bir kapı açmış buradan gökyüzüne, Taa ki geçsin ezelî rahmete ruh orduları.. Bir neferdir, bu zafer mâbedinin mîmârı. * Ulu mâbed! Seni ancak bu sabah anlıyorum; Ben de bir vârisin olmakla bugün mağrûrum; Bir zaman hendeseden âbide zannettimdi; Kubben altında bu cumhûra bakarken şimdi, Senelerden beri rüyâda görüp özlediğim Cedlerin mağfiret iklîmine girmiş gibiyim. Dili bir, gönlü bir, îmânî bir insan yığını Görüyor varlığının bir yere toplandığını; Büyük Allah'ı anarken bir ağızdan herkes Nice bin dalgalı Tekbîr oluyor tek bir ses; Yükselen bir nakaratın büyüyen velvelesi, Nice tuğlarla karışmış nice bin at yelesi! * Gördüm ön safta oturmuş nefer esvaplı biri Dinliyor vecd ile tekrar alınan Tekbîr'i Ne kadar saf idi sîmâsı bu mü'min neferin! Kimdi? Bânisi mi, mîmârı mı ulvî eserin? Taa Malazgirt ovasından yürüyen Türkoğlu Bu nefer miydi? Derin gözleri yaşlarla dolu, Yüzü dünyâda yiğit yüzlerinin en güzeli, Çok büyük bir iş görmekle yorulmuş belli; Hem büyük yurdu kuran hem koruyan kudretimiz Her zaman varlığımız, hem kanımız hem etimiz; Vatanın hem yaşayan vârisi hem sâhibi o, Görünür halka bu günlerde teselli gibi o, Hem bu toprakta bugün, bizde kalan her yerde, Hem de çoktan beri kaybettiğimiz yerlerde. * Karşı dağlarda tutuşmuş gibi gül bahçeleri, Koyu bir kırmızılık gökten ayırmakta yeri. Gökte top sesleri var, belli, derinden derine; Belki yüzlerce şehir sesleniyor birbirine. Çok yakından mı bu sesler, çok uzaklardan mı? Üsküdar'dan mı? Hisar'dan mı? Kavaklar'dan mı? Bursa'dan, Konya'dan, İzmir'den, uzaktan uzağa, Çarpıyor birbiri ardınca o dağdan bu dağa; Şimdi her merhaleden, taa Bâyezîd'den, Van'dan, Aynı top sesleri birbir geliyor her yandan. Ne kadar duygulu, engin ve mübârek bu seher! Kadın erkek ve çocuk, gönlü dolanlar, yer yer, Dinliyor hepsi büyük hâtırâlar rüzgârını, Çaldıran topları ardınca Mohaç toplarını. * Gökte top sesleri, bir bir, nerelerden geliyor? Mutlaka her biri bir başka zaferden geliyor: Kosova'dan, Niğbolu'dan, Varna'dan, İstanbul'dan.. Anıyor her biri bir vak'ayı heybetle bu an; Belgrad'dan mı? Budin, Eğri ve Uyvar'dan mı? Son hudutlarda yücelmiş sıra dağlardan mı? * Deniz ufkunda bu top sesleri nerden geliyor? Barbaros, belki, donanmayla seferden geliyor!.. Adalar'dan mı? Tunus'dan m, Cezayir'den mi? Hür ufuklarda donanmış iki yüz pâre gemi Yeni doğmus aya baktıkları yerden geliyor; O mübârek gemiler hangi seherden geliyor? * Ulu mâbedde karıştım vatanın birliğine. Çok şükür Allaha, gördüm, bu saatlerde yine Yaşayanlarla beraber bulunan ervâhı. * Doludur gönlüm ışıklarla bu bayram sabahı.

Şair : Yahya Kemal Beyatlı